ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Τα ποιήματά μου

 

                                                        ***

Η παρουσία σου μου φέρνει την αίσθηση της γαλήνης.

Το σώμα σου ακουμπά το σώμα μου.

Τα χέρια μας διασταυρώνονται

Και τα πόδια μου ασφαλίζουν τα πόδια σου.

Τα βλέμματα συναντιούνται και το ταξίδι ξεκινά.

Ο ερεθισμός από την διείσδυση γίνεται φόντο.

Αγγίζεις την ψυχή μου.

Χάνονται οι αισθήσεις

Και πέφτουμε όλο και πιο βαθιά.

Σε Ευχαριστώ που αφήνεσαι δίπλα μου

Και  μπορούμε να συνδεθούμε πραγματικά.

***

Δυνατή βροχή.

Λύτρωση.

Σταγόνες βροχής πέφτουν στο πρόσωπό

Κι ο νους γυρίζει στην πραγματικότητα,

Αποτραβώντας την προσοχή από το άγγιγμα των χειλιών,

Πού ώρα τώρα δεν σταμάτησαν να δίνουν ζεστά φιλία.

Επικρατεί ηρεμία και  γαλήνη.

Η αγκαλιά σκεπάζει από την βροχή 

Και  προστατεύει σαν τα φτερά του Αγγέλου.

Κουβέντες μέρα νύχτα, ατελείωτες συζητήσεις για το παρελθόν.

Νάζι,

Πειράγματα,

Άγγιγμα,

Χάδι και  δάκρυα.

Μάτια υγρά.

Σεντόνια υγρά.

Υγρή αλληλεπίδραση.

Θεραπευτική αλληλεπίδραση.

***

Όταν θυμώνεις με τους άλλους,

Δες μήπως προβολή τους κάνεις;

Όταν απεγνωσμένα τρέχεις τα προβλήματα των άλλων να τα λύσεις,

Σκέψου μήπως τον εαυτό σου έχεις να φροντίσεις!

Όταν προσπαθείς όλον τον κόσμο να αγαπήσεις,

Αναλογίσου μήπως η καρδιά σου περιμένει με στοργή να λατρευτεί.

Όταν θα νιώσεις μοναξιά,

Έλα αμέσως στην δική μου αγκαλιά!

***

Με κοιτάς, σε κοιτώ.

Μου γελάς, σου γελώ.

Μου μιλάς, σου μιλώ.

Με κρατάς, σε κρατώ.

Με φιλάς, σε φιλώ.

Μ' αγαπάς, σ' αγαπώ.

Με ξεχνάς, σε ξεχνώ.

Με τραβάς, σε τραβώ.

Με πονάς, σε πονώ.

Εσύ είσαι εγώ και εγώ είμαι εσύ.

***

Διάλεξε μαγεία ή κακία!

Διάλεξε φωτιά ή ηρεμία!

Διάλεξε δουλειά ή την δουλεία!

Διάλεξε το χάδι ή χαστούκι!

Διάλεξε το χρήμα ή τα πλούτη!

Διάλεξε πολλές ή μόνο μία!

Για να σου χαρίζει πλούτη, χάδι, φωτιά, ηρεμία, μαγεία 

Και  τα λάθη από την μοναδική σας εμπειρία!

***

Αν χρειαστεί όλος ο κόσμος να γυρίσει,

Εύχομαι δυνατά να σ' αγαπήσει.

Αν χρειαστεί μια κρύα νύχτα να σε σκεπάσει,

Εύχομαι να ανοίξει τα φτερά να σ' αγκαλιάσει.

Αν χρειαστεί μαζί σου τον πλανήτη να γυρίσει,

Εύχομαι σε κάθε βήμα σου να σε ακολουθήσει!

Αν χρειαστεί τα δάκρυα σου να σου σκουπίσει,

Εύχομαι με τις παλάμες του το πρόσωπο σου να ακουμπήσει!

Αν τύχει και τον δρόμο σου θα χάσεις,

Εύχομαι να σου φωτίζει την διαδρομή σου,

Ώστε στον προορισμό σου σώος και αβλαβής να φτάσεις!

***

Χάος.

Μπερδεμένες οι σκέψεις.

Θλίψη χορεύει την Χαρά!

Ο εγωισμός πήρε στο κυνήγι την λάμψη

Και  χαχανίζει μοναξιά!

Ο μαρασμός καλπάζει.

Ο θυμός παλεύει με τις φλόγες της φωτιάς. Αγάπη λιάζεται στο φώς του φεγγαριού.

Και η Ψυχή παίζει κρυφτό με τα ψάρια του βυθού.

Η αλήθεια βγήκε πάλι προς την επιφάνεια και ξεπερνά ακόμη και την περηφάνια!

Ντροπή, ευθύνη και οι ενοχές τρελαίνουν το μυαλό και ο νους τους στέλνει στο καλό!

***

-Είμαι όλη δική σου.

-Αν ήσουν δική μου τώρα θα ήσουν εδώ.

-Να είμαι εκεί; Ή να είσαι εσύ εδώ;

-Κοντά μου.

Μου λες να τα πετάξω όλα!

Εγώ τα παίρνω αγκαλιά.

Μου λες σαβούρα ξεφορτώσου!

Εγώ με αυτά εξασφαλίζω σιγουριά!

Εσύ που χρόνια τώρα επιμένεις.

Και εγώ τραβάω τα μπαγκάζια,

Στοιβάζοντας σαβούρα στην σειρά.

Και χάνω χρόνια, χάνω εμπειρίες.

Που θα μπορούσα να χαρώ.

Να είμαι σίγουρη και ευτυχισμένη χωρίς αυτά τα πράγματα!

***

Τα δάκρυα κυλάνε στο λευκό πρόσωπο, 

Προσπερνώντας τις φακίδες. 

Το απαλό αεράκι δροσίζει τα χέρια στα σημεία, 

Που δεν καλύπτονται από την μπλούζα.

Ο θόρυβος έξω έχει χαθεί, χωρίς να σταματήσει η ζωή.

Βαθιές ανάσες. Βαριές ανάσες.

Είμαι χωμένη σε μια πολυθρόνα.

Η επίγνωση γυρίζει μέσα.

Δεν έχω βάρος.

Δεν έχω ελπίδα.

Ξεκάθαρος ο στόχος.

Ξεκάθαρη και η εικόνα.

Ήρθε ώρα να δουλέψω την σχέση με τις γυναίκες της οικογένειας μου.

Όλες: μια πίσω από την άλλη, η κάθε μία με απλωμένο το αριστερό χέρι στο δεξί ώμο της άλλης.

Σχηματίστηκε ατελείωτη ουρά, που φτάνει μέχρι τον ορίζοντα με φιγούρες των γυναικών σαν κουκίδες. Όλες ντυμένες σε χιτώνα και με γκρίζα μακριά μαλλιά.

Ίδια μοίρα.

Ίδια πείρα.

Ίδιος πόνος.

Ίδιος στόχος.

Η γυναικεία ευτυχία.

Με κάθε εισπνοή γεμίζω δύναμη, ενέργεια, έμπνευση, συγχώρεση, κατανόηση, ενσυναίσθηση και  αγάπη.

Με κάθε εκπνοή διώχνω ότι με βαραίνει.

Έχω την στήριξη του γυναικείου γένους.

Έχω την ευχή της Μητέρας Γής.

***

Απαλό και δροσερό αεράκι

Αγγίζει το δέρμα στο χεράκι.

Και ας ανοίξουν ουρανοί.

Η βροχή στο σπίτι δεν θα μπει.

Η μπόρα γύρω θα περάσει κ

Η φλόγα μας για μια ζωή

Θα μας κρατάει.

Μόνο η αγκαλιά μας θα μας σώζει

Από τις κακουχίες.

Και η φωνή του Δημιουργού

Θα δείχνει δρόμο της δικής μας ευτυχίας.

***

Τι νόημα έχει ο συμβιβασμός;

Μήπως είναι ο ακατάλληλος θεσμός;

Αν έμαθες να συμβιβάζεσαι με λίγα,

Μην περιμένει από την ζωή σου και πολλά.

Αν έμαθες τα συναισθήματα να κρύβεις,

Μην περιμένεις από άλλους να αγαπηθείς.

Αν μάθεις να θαυμάζεις όλα γύρω,

Τότε απόλαυσε την κάθε σου στιγμή.

Ακόμα και όλα που δεν περιμένεις,

Αργότερα θα δεις πως σε βολεύουν πιό πολύ.

Ακόμα και αυτά που δεν γνωρίζεις,

Μπορούν να γίνουν κομμάτια σου για μια ζωή.

Θα διαμορφώσουν την αντίληψη σου

Και τον χαρακτήρα.

Θα μάθεις να αποδέχεσαι και τα στραβά σου, όπως τα καλά.

Θα μάθεις να αγαπάς τον εαυτό σου.

Να τον φροντίζεις και να του μιλάς.

Θα μάθεις να πραγματοποιείς τα όνειρά σου.

Θα μάθεις και να ζεις χωρίς προβλήματα

Και  να ακολουθείς δικά σου μονοπάτια,

Που οδηγούν στην αίσθηση γαλήνης

Και προπαντός στα απέραντα πελάγη ευτυχίας.

***

Αέρας.

Ο αέρας δυνατός.

Ήλιος.

Ο ήλιος καυτός.

Ουρανός.

Καθαρός ο ουρανός.

Ψυχή.

Η ψυχή είναι γαλήνια.

Πνεύμα.

Το πνεύμα καθαρό.

Σώμα.

Το σώμα υγιές.

Ζωή.

Η ζωή μου χρωστούσε πολλά.

Και τελικά μου χάρισε

Όλα όσα ποθούσα, ξαφνικά.

Το σύμπαν.

Είμαι το κομμάτι του.

Και το νιώθω πάντα και παντού.

***

Ψάχνω στο πλήθος μάτια.

Τα μάτια που με κάναν κομμάτια.

Ψάχνω τη νύχτα τα χέρια.

Τα χέρια που με κρατούσαν σφιχτά.

Ψάχνω εκείνα τα χείλη.

Τα χείλη που φιλούσαν γλυκά.

Ψάχνω εσένα στο σπίτι μας.

Στο σπίτι που ζούσαμε οι δύο.

Αν και εσύ δεν γύρισες,

Εγώ συνεχίζω να ζω.

***

Με ρώτησες

Ποιον, άραγε θυμάται,

Η γυναίκα που αγάπησε κι είχε αγαπηθεί;

Τον πρώτο και τον καλύτερο μου λες.

Εγώ, όμως, νομίζω πως,

Θυμάται και ευγνωμονεί:

Αυτόν που δείχνει την υπομονή,

Αυτόν που την φροντίζει,

Αυτόν που την κοιτά με θαυμασμό,

Αυτόν που, ανεξάρτητα από τις έντονες εκρήξεις της,

Συνεχίζει τα κρύα βράδια,

Με τα σεντόνια και τα παπλώματα

Το ευαίσθητο κορμάκι της να το σκεπάζει

Και σφιχτά την αγκαλιάζει.

***

Σε σπίτι αδειανό

Από δωμάτιο

Σε δωμάτιο περπατώ.

Κοιτάζω τις φωτογραφίες

Και έρχονται οι αναμνήσεις

Μία μία.

Και  με γυρίζουν πίσω.

Εκεί που δεν θα ξαναμπώ.

Στο παρελθόν που έχει

Τυπωθεί στην μνήμη.

Στις φωτο που αποθανάτισε φακός.

Στα χρόνια όπου ήμουνα παιδί.

Και βγαίνω από το σπίτι αδειανό

Και παίρνω δρόμους έναν έναν.

Την μελαγχολία να αποχωριστώ.

Να βρω καινούργιους στόχους

Να υλοποιήσω.

Να βρω καινούργια πρόσωπα να συντελέσουν,

Την καινούργια πραγματικότητα για να συνθέσουν.

Σκεπτόμενη το μέλλον περπατώ.

Έτσι λιγάκι ηρεμώ.

Γυρίζω σπίτι με καινούρια σχέδια

Να στήσω.

Και  μια ζωή γεμάτη όνειρα να αρχίσω.

***

Υπάρχουν άνθρωποι σαν δέντρα.

Ψιλά, με καταπράσινα κλαδιά κ

Όμορφη κορμοστασιά.

Χαρίζουν μερική σκιά,

Αλλά δεν παίρνουν αγκαλιά!

Το πιθανότερο να έχουνε

Κουφάλα για τα μικρά σκιουριά.

Μα στην πραγματικότητα,

Έχουν άδεια την καρδιά!

Γεμίζουν το κενό των με οτιδήποτε,

Και  κατά βάθος ονειρεύονται

Γεμάτοι στην ζωή τους να πορεύονται.

***

Έξι ακριβώς. Κάθομαι σκυφτός.

Εφτά ακριβώς. Ο καφές είναι πικρός.

Οκτώ ακριβώς. Τρέχω σαν τρελός.

Εννιά ακριβώς. Πάλι καθιστός.

Πέντε ακριβώς. Πάλι τρέχω σαν τρελός.

Έξι ακριβώς. Τώρα είμαι χαλαρός.

Εφτά ακριβώς. Μπύρα πίνω μοναχός.

Οκτώ ακριβώς. Στην τηλεόραση σκυφτός.

Εννιά ακριβώς. Από σκέψεις είμαι γεμάτος.

Δέκα ακριβώς. Στο κρεβάτι ξαπλωτός.

Έντεκα ακριβώς. Μήπως έγινε θεσμός;

***

Η σκιά ακολουθεί τα βήματα.

Η εμπειρία δημιουργεί πατήματα.

Όπου και να πας μαζί τα κουβαλάς.

Ότι και να κάνεις μαζί με αυτά θα ανασάνεις!

***

Προσωποποιημένη θηλυκότητα

Κρυμμένη πίσω από την μητρότητα.

Γαλάζια μάτια με τις βλεφαρίδες να κοιτάνε τον ουρανό.

Όμορφα ξανθά μαλλιά.

Λεπτά τα δάχτυλα και τα χαρακτηριστικά προσώπου.

Εμπνέουν ηρεμία, ζεστασιά και αναμνήσεις από τα παλιά.

Στο πέρασμα της ζωντανεύουν τα φυτά.

Γή γαληνεύει και ο νους σε πάει μακριά.

Στην αγκαλιά της ηρεμούν πολλές και διάφορες φωνές.

Τα νανουρίσματα της κάνουν πέρα εφιάλτες.

Με το φιλί της αγαλλιάζει η ψυχή.

Και το απαλό της χάδι διώχνει κάθε ενοχή.

***

Σε πόνεσα, διότι είμαι ο καθρέφτης σου.

Σου θύμισα όλα τα τραύματα σου.

Δεν σε αντέχεις δίπλα μου.

Και επειδή δεν έχεις δύναμη να αλλάξεις την ζωή σου,

Προτίμησες στην κόντρα να το ρίξεις.

Νομίζεις, πως, φέρνοντας αντίρρηση,

Θα καταφέρεις να με πληγώσεις

Απ ότι εσύ μέσα σου πονάς;

Πιστεύεις πως όταν αντιστέκεσαι

Πως θα νικήσεις τον αγώνα;

Ή ελπίζεις , πως στο τέλος βγαίνεις νικητής;

Μπα. Τζάμπα βασανίζεσαι

Και βάζεις κόντρες με την φύση σου.

Με την σοφία των ετών.

Με την υπέρτατη σου δύναμη

Και τον ανώτερο σκοπό.

Δεν είμαστε ίσα και όμοια.

Ξέρω πως η σοφία

Την βία δεν θα την προβάλλει.

Δεν μπαίνει στον αγώνα άνισο.

Όμως, θα δώσει χρόνο στον αγωνιστή.

Θα ενθαρρύνει με τα λόγια της.

Θα σφίξει δυνατά στην αγκαλιά της.

Θα μείνει δίπλα και θα σε στηρίζει την κάθε σου στιγμή,

Εφόσον αφεθείς κ, απόλυτα,

Θα την εμπιστευτείς!

***

Πονάω μέσα μου.

Αιμορραγώ.

Στους δρόμους σαν χαμένη

Περπατώ.

Τον εαυτό μου για να βρω.

Πονάω έξω μου.

Αιμορραγώ.

Βλέπω αμέτρητες πληγές

Και να τις γιατρέψω προσπαθώ.

Νιώθω απελπισμένη σήμερα.

Θα μείνω μόνη μου

Για να ξεκουραστώ.

Θα μπερδευτώ ανάμεσα στις σκέψεις μου.

Και αύριο που ξημερώσει νέα μέρα,

Με την ανατολή ηλίου,

Όταν κομμάτια μου μαζέψω,

Δυνατή θα νιώσω,

Και στην αυτή ζωή θα προχωρήσω.

Σήμερα, όμως στον πόνο μου θα αφεθώ,

Για να θρηνήσω όσα έχασα,

Να ψηλαφίσω τις άγαρμπες ουλές

Και να σκεφτώ οδύνης το κενό,

Εφόσον σήμερα πονώ.

 ***

Ήταν ο πόνος μου βουβός.

Ήταν ο λόγος του μεστός.

Ποτέ δεν ήταν στοργικός.

Ποτέ δεν νοιάστηκε για μένα.

Δεν άπλωσε ένα χεράκι.

Αντίθετα με έσπρωχνε

Στον βάλτο ή και στο γκρεμό.

Με άφηνε να σιγοσβηνω σαν κεράκι.

Και ο φόβος είχε το μεράκι:

Να με εγκλωβίζουν,

Να με πνίγουν,

Να ταπεινώνουν

Και  να κρίνουν.

Και ήρθε ώρα.

Έπιασα τον πάτο.

Δεν ζούσα.

Επιβίωνα.

Σιγά σιγά ξυπνούσα από το όνειρο θολό.

Και όμως ανακάλυψα δυνάμεις.

Ξεκίνησα σαν το μικρό παιδί

Όλα τα συναισθήματα

Να τα μαθαίνω από το μηδέν.

Να ψηλαφίζω και να τα χαρακτηρίζω όλα.

Να τα χωνεύω και να τα εκφράζω.

Και άρχισα ξανά

Την καθημερινότητα να διασκεδάζω.

Έτσι μπήκε η σειρά στο σπίτι, στην δουλειά

Και  στα μυαλά.

Ήρθαν και οι πολυπόθητες ισορροπίες.

Που είχανε χαθεί εδώ και μερικές δεκαετίες.

Τέλος, μπορεί να ήταν δύσκολο το παρελθόν,

Αλλά δεν με εμποδίζει πιά απολαμβάνω το παρόν.

***

Κάθε καινούργιο σκαλοπάτι

Μας οδηγεί σε ένα νέο μονοπάτι.

Έτσι κατευθυνόμαστε μπροστά

Και κάθε νέα εμπειρία είναι γιατρειά.

Μπορεί να πέσουμε και να γκρεμοτσακιστούμε

Αλλά θα ήθελα σε αυτήν την διαδρομή μαζί να πορευτούμε.

***

Γραμμές.

Κάθετες.

Διακεκομμένες.

Όπως οι σχέσεις. Δυνατές.

Και άλλες λίγο διαφορετικές.

Υπάρχουν, άραγε, ζευγάρια που εξελίσσονται και οι δύο;

Υπάρχουν, άραγε, να έχουν κοινό σκοπό; Υπάρχουν, άραγε, που σέβονται τον εαυτό τους, τον αγαπούν και τον φροντίζουν και έχουν διάθεση στην σχέση να φέρονται το ίδιο και  στο ταίρι;

Να απολαμβάνουν χρόνο, όταν βρίσκονται μαζί; Να είναι και ευτυχισμένοι μια ολόκληρη ζωή;

***

-Η ζωή γυναίκας είναι συνεχόμενος διαγωνισμός για τον φαλό;

Χωρίς σπουδές, καριέρα και απώτερο σκοπό;

-Βάλε ένα φόρεμα να μοιάζεις θηλυκό!

Βάψου! Μαγείρεψε! Καθάρισε! Σπουδές; Δουλειά; Δεν έχεις χρόνο για όλα αυτά!

Να παντρευτείς! Να βάλεις μπρός για το παιδί!

Τι άλλο να περιμένεις από την ζωή;

-Ανύπαντρη- Δυστυχισμένη! Χωρισμένη σαν χαμένη! Δεν θες παιδί, ε, τότε δεν μου κάνεις! Εγώ θέλω να διαιωνίζω την φαμίλια! Δεν χωράει εδώ καμία αμφιβολία! Θα βρω καλύτερη! Έξω, υπάρχουνε πολλές απελπισμένες!

-Με απορρίπτεις που ανησυχώ για την υγεία; Με απορρίπτεις που δυσκολεύομαι να παραχωρήσω την κοιλιά που θα φωλιάσει την και νούρια σου δημιουργία; Με απορρίπτεις που αρνούμαι να τρέμω κάθε μου στιγμή, μέχρι αυτό να γεννηθεί;

Εκτός από το σώμα μου, θα μοιραστώ μαζί του την ζωή μου, την στέγη, την αγάπη και την κάθε μου ευθύνη.

Δεν άκουσα.

Εσύ που είσαι σε όλο αυτό, που θες να συνεισφέρουμε μισά μισά;

Θα το θηλάζεις, θα σε ξενυχτά;

Ή μήπως θα μαζέψεις την ουρά;

Όταν για κάτι σου ζητήσω και κάνεις λες και είμαι τρελή, γκρινιάρα και απαιτητική;

Που είσαι όταν περιμένω χρόνο ποιοτικό;

Που είσαι να αναλάβεις τις ευθύνες με τα οποία η φύση σε έχει προικίσει;

Μήπως με απορρίπτεις, επειδή την φύση σου έχεις απαρνηθεί;

Ή μήπως, επειδή δεν ξέρεις τι άλλο πια να σκαρφιστείς, ώστε μαζί μου να μην συνδεθείς;

Δικαίωμα σου να επιθυμείς: παιδί, φαμίλια, μια υπάκουη γυναίκα και αλλα που σε κάνουν πλήρης να αισθανθείς.

Δικαίωμα μου να αισθάνομαι πληρότητα, χωρίς εσένα, παιδί και ότι άλλα προκύψει παρελκόμενο.

***

Δεν θέλω να μου πεις

Πως έχεις μετανιώσει.

Μου είναι αδιάφορο αυτό.

Δεν ήταν γραφτό

Ή ήταν θέλημα σου;

Που επέλεξες να είσαι μακριά μου;

Οπότε θα προχωρήσουμε παράλληλα

Και, όπως είπες, τα παράλληλα

Είναι και ακατάλληλα.

***

Ο Πέτρος Πρώτος άνοιξε "παράθυρο που οδηγούσε στην Ευρώπη"

Εγώ, τυχαία, το άνοιξα και τρύπωσε Πολιτισμός.

Σπασμένα τούβλα και σοβάδες

Δημιούργησαν μια βάση

Για την εξέλιξη της εξυπνάδας.

Τα βράδια του καλοκαιριού

Από το παράθυρο ακούω ήχους.

Μόλις τελειώσουν πρόβες

Ντύνομαι και τρέχω

Για να προλάβω να χαρώ,

Ότι και αν είναι:

Παράσταση, αφήγηση, χορός.

Αυτή την ώρα χάνονται τα πάντα.

Είμαι εδώ. Το ζω.

Με τους ηθοποιούς μαζί

Ή κλαίω ή γελάω.

Και θέλω να συνεχιστεί για πάντα.

Η αύρα που κουβαλώ μετά

Με ταξιδεύει και με κοιμίζει,

Με παρασέρνει, με μαγεύει κ

Με ανακουφίζει.

Χωρίς την έμπνευση αυτή που

Εισπράττω και απολαμβάνω,

Δεν θέλω να περάσω ούτε το λεπτό

Κaι να γεράσω πλάι στον Πολιτισμό.

***

Φυσά αέρας δυνατός.

Σήμερα ήταν άστατος καιρός.

Περπάτημα στην όχθη ποταμού

Κρατώ το χέρι σου

Και, έτσι, πάω παντού.

Την δύση του ηλίου να απολαύσουμε

Μετά να πάρουμε τους δρόμους

Να γιορτάσουμε.

Να ανέβουμε στο Φρούριο από τις σκάλες

Και να περπατήσουμε μετρώντας τις ανάσες.

Να ανακαλύψουμε τα αστέρια

Που γέμισαν τον ουρανό

Και δρόμο δείχνουν μακρινό.

*

Φυσάει αέρας δυνατός.

Κανείς δεν είναι κανενός.

Προέβαλες την κτητικότητα

Σου πλήρως,

Διότι σου προσδίδει κύρος.

Ήθελες δικιά σου να`μαι.

Μα δεν μοιράστηκες

Τα συναισθήματα μου.

Φυσάει αέρας δυνατός.

Κάνεις δεν είναι κανενός.

Τα κρύα βράδια θέλεις ζεστασιά.

Εγώ δεν είμαι πουθενά!

Τι έκανες, ώστε να μείνω πλάι

Να απολαμβάνουμε παρέα

Τα τιτιβίσματα πουλιών

Στους πρόποδες του Υμηττού

Στο μυρωδάτο δάσος του Καρέα;

*

Φυσάει αέρας δυνατός.

Αυτός καιρός πολύ ζεστός.

Και περιμένεις να δροσίσει

Και περιμένεις όλο μόνος

Με την ελπίδα να γυρίσω πίσω.

Μα, τώρα έχω προχωρήσει.

Και την σελίδα έχω γυρίσει.

Αλλάξανε για μένα εποχές.

Φυσάει αέρας δυνατός.

Κανείς δεν είναι κανενός.

***

Μετρώ τις ώρες

Μέχρι να βρεθώ κοντά σου.

Μετρώ τις ώρες

Που θα σε δω κοντά μου.

Μετρώ τις ώρες που

Θα χωθώ στην αγκαλιά σου.

Μετρώ τις ώρες

Που θα κρατώ τα όνειρά σου.

Μετρώ τις ώρες

Που θα είμαι η γιατρειά σου.

Μετρώ τις ώρες

Που θα είμαι όλη δικιά σου.

***

Βαλίτσες, πράγματα και πιάτα.

Επικρατεί μεγάλη ανακατωσούρα.

Φωνές, τηλέφωνα, ετοιμασίες.

Δεν βγάζεις άκρη.

Όλα είναι ασυναρτησίες.

Ο νους έχει παραιτηθεί

Εδώ και ώρα.

Τα χέρια και τα πόδια

Δεν αντέχουν άλλη φόρα.

Τσαντάκια, πορτοφόλι, εισιτήρια.

Τα έχω πάρει από τα εκδοτήρια;

Δεν ξέρει τι να πρωτοκάνει,

Τι να πρωτοπεί.

Από τη μνήμη έχει εγκαταλειφθεί.

Όπου κοιτάξεις γίνεται χαμός.

Καλεί ταξί, εδώ και ώρα

Και κατεβάζει, για καλού κακού

Την θερμοφόρα.

Τροχάδην πάει στον σταθμό

Για να προλάβει δρομολόγιο.

Πηδώντας προσγειώνεται

Στην ράμπα.

Την λούζουνε φωνές των ναυτικών

Και τα σφυρίγματα περαστικών.υ

Αδιαφορεί και κάνει την κινέζα

Γιατί κατάφερε να επιβιβαστεί

Και δεν της καίγεται καρφί,

Για την αναστάτωση

Και το πανηγύρι,

Που άφησε στο πέρασμαη της η κυρία.

***

Ζωγραφίζω το χαμόγελο στο πρόσωπό μου.

Ζωγραφίζω μάτια γαλανά.

Ζωγραφίζω το ευτυχισμένο βλέμμα

Και μαζί ξανθά ανέμελα μαλλιά.

Ζωγραφίζω την αγαπημένη ασχολία

Ζωγραφίζω γκάμα από συναισθήματα.

Ζωγραφίζω ατελείωτα ταξίδια

Ζωγραφίζω γη και ουρανό.

Ζωγραφίζω θάλασσα γαλάζια.

Ζωγραφίζω πάθος και φωτιά.

Ζωγραφίζω ήλιο στην καρδιά μου.

Ζωγραφίζω φώς του φεγγαριού στην αγκαλιά.

Ζωγραφίζω νύχτες παντρεμένες,

Ζωγραφίζω μέρες

Που κυλάνε δημιουργικά μεσ' τη δουλειά.

Ζωγραφίζω ένα σενάριο ευτυχίας

Που χωράνε εγώ και εσύ και τα παιδιά.

***

Ακούω το σώμα μου

Χτυπάνε τα καμπανάκια.

Θυμός ατάραχος σφίγγει τα σωθικά μου.

Με πνίγει και με καταστρέφει.

Δεν λογαριάζει τίποτα

Και στον γκρεμό με παρασέρνει

Επηρεάζει την καθημερινότητα μου

Τις σχέσεις μου και την δουλειά μου.

Πλέον δυσκολεύομαι να τον ανατρέφω.

Είναι αχόρταγος και αλύπητος.

Δεν έχω άλλη δύναμη να τον κρατώ.

Θέλω να φύγει,

Να ξεκουμπιστεί.

Να με αφήσει μια ευτυχισμένη ζωή να ζήσω!

Και τον θυμό μόνο για το καλό μου να το χρησιμοποιήσω!

***

Καινούρια ζωή δημιουργείται.

Το πλασματάκι είναι χαρούμενο.

Νιώθει ασφάλεια και ζεστασιά.

Κολυμπάει και χοροπηδάει.

Περιεργάζεται γύρω του

Και με ανυπομονησία περιμένει να δει

Τι το περιμένει παραπέρα.

Προς το παρόν απολαμβάνει

Το φιλόξενο περιβάλλον του

Και φαντάζεται

Τι είναι αυτοί υπέροχοι ήχοι που το περιμένουν έξω.

Εισπράττει και δίνει αγάπη.

Όταν θα είναι έτοιμο

Θα αποχωριστεί αυτήν την ζεστή φωλίτσα.

Έτσι, θα δει τα πρόσωπα που οι φωνές των οποίων άκουγε έδω και μήνες.

Θα χορτάσει στοργή, αγάπη, αγκαλιές.

Θα ανακαλύπτει τον κόσμο πέρα από το σώμα της μαμάς πλάι στο οικείο πρόσωπο

Και θα πορεύεται ευτυχισμένο, μαθαίνοντας αυτόν τον κόσμο.

***

Και τι κατάλαβες που έβαλες ανάμεσα μας

Τραύμα σου;

Επέλεξες συνηθισμένη σου ρουτίνα

Αντί να απολαμβάνεις

Το συναίσθημα.

Προτιμήσεις την καθημερινότητα σου

Και τον βάλτο σου.

Ενώ μπορούσες να ξυπνάς και να κοιμάσαι

Αγκαλιά μου,

Εσύ παίρνεις βιτεξ και όλο τρίβεις.

Τακτοποιείς μανιωδώς τα πράγματα

Και συσσωρεύεις αντικείμενα αξίας.

Έσβησες με μιας τα όσα ζήσαμε

Και αποφεύγεις να πονέσεις δίπλα σ`εμένα.

Πιστεύω πως σου λείπουν οι συζητήσεις μας.

Πιστεύω πως στην σκέψη σου θα ζω για πάντα.

Πιστεύω όταν πραγματικά θα σ αγάπησα

Θα ζεις αρμονικά και ευτυχισμένα.

Σου εύχομαι να συναντήσεις θαύμα

Και να ιατρέψετε παρέα τις πληγές σας.

Εμείς που είχαμε τα ίδια τραύματα

Δεν λέει να βαδίσουμε μαζί.

Γιατί όταν συναντιούνται τραύματα

Ξύνουν τις πληγές τους.

Ενώ όταν συναντιούνται θαύματα

Γιατρεύουν τις πληγές τους.

***

Μεγάλο σφάλμα κάνεις

Περιμένοντας να αλλάξεις άλλους.

Θυμώνεις, συμβουλεύεις και πιέζεις

Απογοητεύεσαι, μισείς...

Όταν είσαι ανώριμος μισείς τον άλλον,

Όταν είσαι ενοχικός μισείς τον ίδιο εαυτό σου,

Όταν όμως γίνεσαι ώριμος για μάθημα το παίρνεις

Και βαδίζεις σταθερά προς την επιτυχία και όλα τα καλά!

***

Τι μου θυμίζει, θάλασσα;

Την αίσθηση που έχει μια ολοκαίνουργια ζωή

Και κολυμπά σαν το ψαράκι στα έγκατα της μάνας γης;

Κλείνω τα μάτια και αφήνομαι ανάσκελα στην επιφάνεια της.

Το φώς ηλίου διαπερνά το δερματάκι του βλεφάρου.

Βλέπω κιτρινοκόκκινα σχεδιάκια

Και ακούω ήχους του νερού.

Σαν έμβρυο στα έγκατα του οργανισμού

Αισθάνομαι την ζεστασιά νερού.

Τα απαλά νερά και λίγα κυματάκια χαϊδεύουν προσωπο και τα αυτάκια.

Στραμμένες χούφτες προς τον ουρανό

Φυλάνε λιγοστό νερό.

Το σώμα μου με τον ρυθμό της θάλασσας να επιπλέει

Και να αφήνομαι στην δύναμη της.

Που αναπνέει μέσα μου

Μου δίνει την αποδοχή και αγάπη απανταχού.

Με αγαπά με κάθε κύτταρο όπως μητέρα το παιδί,

Όπως την θάλασσα και το νερό η μητέρα γη.

***

Σε φοβάμαι

Είσαι κρύα.

Σε φοβάμαι

Είσαι βαθιά.

Σε φοβάμαι

Εσύ με πνίγεις.

Σε φοβάμαι

Είσαι δάκρυ.

Σε φοβάμαι

Είσαι βάρος.

Σε φοβάμαι

Σφίξιμο στο στήθος.

Σε φοβάμαι

Και δεν πάει άλλο.

Σε φοβάμαι

Είσαι κύμα.

Σε φοβάμαι

Το παίζω θύμα.

Σε φοβάμαι

Θα πεθάνω.

Πέφτω και αφήνομαι.

Είμαι κύμα.

Είμαι θάλασσα.

Συγχώρεσε με

Και δέξου με.

Σ` αγαπώ.

Πήγαινε με όπου πας.

Είμαι κύμα.

Είμαι θάλασσα.

***

Όταν κάποιος έχει πρόβλημα

Με την εμφάνιση σου,

Σκέψου πως είσαι μοναδικός!

Θυμήσου πως για κάποιο λόγο

Έτσι σε έπλασε ο Δημιουργός.

Όπως δημιούργησε τις πέτρες,

Που κάθε μία είναι και διαφορετική.

Αν πρόσεξες ποτέ: διαφέρουνε

Στα χρώματα, στα σχήματα και στον όγκο.

Θυμήσου πως ακόμη και να θες να αλλάξεις την εμφάνιση σου,

Πως περνάει από το χέρι σου αυτό.

Όμως να ξέρεις, πως μόνο όπως είσαι, μένεις όμορφος, ιδιαίτερος, μοναδικός, ξεχωριστός και ανεπανάληπτος!

***

Δύο βλέμματα

Και δύο καρδιές.

Όμορφες κουβέντες ψιθυριστές.

Καπνός τσιγάρου

Και τα ποτήρια

Που κράτησαν το αποτύπωμα του κόκκινου κραγιόν.

Δεκάδες αποτσίγαρα

Που φιλοξένησε τασάκι.

Χιλιάδες αναμνήσεις

Που ξετρύπωσε το αλκοόλ.

Εκατομμύρια σ αγαπώ

Που δημιούργησαν μια ασπίδα προστασίας

Πίσω από κάθε κακουχία.

Το απαλό φιλί στο χέρι

Και μια μεγάλη αγκαλιά

Που μόνο τον δικό τους κόσμο χωράει πιά!

***

Υπάρχουν άνθρωποι,

Που είναι όμορφοι απ' έξω και από μέσα.

Υπάρχουν άνθρωποι,

Που έχουν μόνο εσωτερικά την ομορφιά.

Υπάρχουν όμως και ανάπηροι

Που έμαθαν να καταφέρνουν όλα με την εξωτερική τους ομορφιά.

Τους προίκισε η φύση και πιστεύουνε

Πως δεν χρειάζεται να καλλιεργήσουν την εσωτερική τους ομορφιά.

***

Παλεύω με την σάπια σάρκα

Που χρόνια τώρα έχει παραιτηθεί.

Τραβάω, σέρνω, κουβαλάω.

Αναστενάζω, παίρνω ανάσα

Και ξεκινώ από την αρχή.

Θυμώνω, εκνευρίζομαι, γκρινιάζω.

Μάλλον που περιμένω για να αναγεννηθεί.

Το βάρος και λίγδα της με κάνουν να βουλιάζω. Τελειώνουν οι δυνάμεις μου.

Δεν βρίσκω το κουράγιο.

Δεν έχω πια ελπίδα.

Και για να σωθώ,

Αφήνω ότι χρόνια τώρα είχε παραιτηθεί.

Μαζί αφήνω αναμνήσεις που είχανε φωλιάσει στην καρδιά,

Μαζί αφήνω εαυτό μου, αυτόν που ήτανε παλιά.

***

Τα σκηνικά γεμάτα χρώμα,

Οι φορεσιές που θα παραμείνουνε στην μνήμη.

Αφήγηση, χορός και  τα τραγούδια.

Χαμόγελα, σφυρίγματα

Και το χειροκρότημα κοινού,

Μεταμορφώνουν, πάνε μακριά, αλλού.

Παράσταση που διένυσε δεκαετίες,

Πολέμους, ξεριζωμούς και ξεσηκωμούς.

Που τίμησε τους ήρωες και τους φτωχούς.

Η τέχνη ήταν, είναι

Και θα είναι μέσο θεραπευτικό.

Έχει την δύναμη να ξεσηκώσει τον λαό.

Και να αδειάσει από τις σκέψεις το μυαλό.

Γι' αυτό και  την ευγνωμονώ.

***

Ποιός σου στέρησε την αγκαλιά;

Ποιός σου στέρησε φιλιά,

Μια χειραψία φιλική;

Ποιός σου στέρησε την ζεστασιά;

Ποιός σου στέρησε την παιδεία,

Την ανάπτυξη και τον πολιτισμό;

Ποιός σου στέρησε την ξενοιασιά;

Ποιός σου στέρησε το ξέφρενο χορό;

Ποιός σου στέρησε την επαφή;

Ποιός σου φόρτωσε την μοναξιά,

Τον φόβο και τις φοβίες;

Λες;

Η πανδημία ή η δική σου αδυναμία;

Λες;

Ή μήπως ήταν δική σου επιλογή;

Να αφήνεσαι στις φωνές των πουλημένων

Και να βολεύεσαι με τα αποφάγια των χαμένων;

Λες;

Μήπως ο ίδιος εαυτός;

Λες;

***

Είμαι εδώ.

Στην καρδιά σου χτυπώ.

Στα μάτια σε κοιτώ.

Και πολύ αγαπώ όλο αυτό.

Το φιλί σου ζεστό

Και το βλέμμα υγρό.

Το σώμα γερό,

Το άγγιγμα σου απαλό.

Και ώρες ώρες την αγριάδα σου ποθώ.

Να αντισταθώ αδυνατώ,

Με παρασέρνεις στον ρυθμό.

Μόλις κλείσω τα μάτια

Πάλι εσένα θα σκεφτώ.

Μέσα μου σε κουβαλώ

Πολύ αγαπώ όλο αυτό.

***

Ζεστό νερό,

Απέραντο σκοτάδι.

Με πήρε αγκαλιά η θάλασσα ένα βράδυ.

Μου χάιδευε γλυκά γυμνό μου σώμα.

Αφέθηκα στα χέρια της

Έτσι με νανούρισε το χρώμα και το φώς του φεγγαριού.

Μου έπλασε ιδανική εικόνα,

Ακόμα και τη νύχτα δεν φοβόμουν τον βυθό μου.

Η επαφή της κόρης με τη μάνα.

Ήταν ένα δώρο που τρέφει την καρδιά,

Που μένει στην μνήμη

Και η ανάμνηση αυτή αναπληρώνεται καθημερινά.

Και όσο περνάει ο καιρός ακόμη μεγαλώνει.

Με ταξιδεύει πιο βαθιά και με μαγεύει.

***

Κλείνω την τηλεόραση.

Και αφήνω τον εαυτό μου να θρηνήσει.

Αγαπημένα μέρη που κατέστρεψε η φωτιά,

Θα μείνουν για πάντα στην καρδιά μου πια.

Αισθάνομαι ευάλωτη και αβοήθητη,

Γι αυτό οργή με κατακλύζει,

Γεμίζει σε όλη την καρδιά.

Που δεκαετίες δεν προβλέψαμε

Πως οδηγούμαστε στην καταστροφή.

Πως δεν υπήρχε αποκατάσταση στους νέους επιστήμονες.

Πως ζούμε με τα επιδόματα που μοιάζουν με τα αποφάγια από το τραπέζι των τρανών.

 Πως σταδιακά κατάφεραν και αφανίσανε με τα τεστ 

Και την παπαγαλία την παιδεία στην

 χώρα που γεννήθηκαν οι τέχνες και ο πολιτισμός.

Πως οι τράπεζες στήριξαν τις ελληνικές επιχειρήσεις να πάνε μακριά.

Πως στους αγρότες δίνανε τα επιδόματα, ενώ η χώρα μας δεν εκμεταλλεύεται 60% γεωργικού εδάφους.

Πως κατάντησαν εμπόριο την λειτουργία των ιατρών.

Πως εξαλείψανε το ελληνικό στοιχείο, με την υπόκλιση στους ανθρώπους που φιλοξενήθηκαν, χωρίς να σεβαστούνε την κουλτούρα μας και τα ηθικά.

Πως νομικά στηρίζουνε απέραντες παράνομες τους πράξεις, πουλώντας την Ελλάδα μας τμηματικά.

***

Το νερό χύθηκε στο κατακίτρινο χώμα.

Μοιράστηκε σε πολλά λεπτά και μικρά ρυάκια,

Που μπερδεύτηκαν με την ψηλή σκόνη.

Έπεσε και χάθηκε.

Δεν ήταν αρκετή ποσότητα για να ξεδιψάσει την γη, ούτε να χορτάσει ένα φυτό.

Έπεσε και χάθηκε.

Χάθηκε κάθε πολύτιμο συστατικό του,

Ενώ ήθελε τόσο πολύ να προσφέρει,

Να δώσει ζωή.

Έπεσε και χάθηκε.

Χάθηκε και δεν αξιοποιήθηκε.

Ευχήθηκε να εξατμιστεί και να γίνει σύννεφο μήπως στην επόμενη ζωή θα δώσει όλο του το είναι για κάτι σημαντικό.

***

Δεν με χωρά ο τόπος,

Δεν με χωράει το κρεβάτι σου.

Τα πλαίσια σου με πονάνε.

Οι αναμνήσεις ξύνουν τις πληγές,

Με επιστρέφουνε στο χτες.

Ο νους, καρδιά, ακόμα και το σώμα

Αναζητούνε το δικό σου χρώμα.

Το χρώμα που με γέμιζε με σκέψεις,

Το χρώμα που σταματούσε την καρδιά μου να χτυπά,

Το χρώμα και η αίσθηση της αγκαλιάς,

Το χρώμα και το άρωμα της κάθε νύχτας που μείνανε στο παρελθόν,

Γιατί από την ζωή μου είσαι απών.

***

Δυο αστέρια πέσανε από τον ουρανό

Και κατέληξαν στο ψιλό βουνό

Στα μικρά χεράκια απλωμένα

Που ευχήθηκαν του κόσμου τα γραμμένα.

Ζήτησαν για όλα τα παιδιά να έχουν σπιτικό,

Ζήτησαν αγάπη από τον Θεό,

Ζήτησαν ειρήνη και  ευημερία.

Είπανε να αδράξουνε αυτήν την ευκαιρία!

***

Μείνε μαζί μου σαν παιδί.

Απόλαυσε την κάθε μας στιγμή.

Βρες ευτυχία σου στις πράξεις:

Την ώρα που σε παίρνω αγκαλιά,

Την ώρα που μου δίνεις τα φιλιά.

Στα μάτια κοίτα με συχνά

Θα βρεις την ηρεμία σου ξανά.

Εδώ για σένα είμαι ο ωκεανός 

Και εσύ ολόκληρος μου κόσμος.

Θέλω για πάντα να είσαι ο άνθρωπος μου!

***

Δύο γυναίκες.

Δυο κόσμοι διαφορετικοί.

Η άλλη είναι πάντα Πόλος έλξης,

Η δική σου που και  που, στη χάση και  στη φέξη.

Ενώ την άλλη θέλεις να γοητεύσεις,

Την δική σου θέλεις να κηδέψεις.

Η άλλη, ξένη δεν είναι δικιά σου,

Άρα αυτομάτως είναι η θεά σου.

Η δικιά σου πια δεν είναι, όπως ήταν

Και  στη ζωή και  στις φωτό.

Την αγοράζεις ένα φουστανάκι

Και  αδιαφορείς για αυτό το κοριτσάκι.

Δεν είναι πια όπως παλιά.

Η φωνή της πλέον δεν γοητεύει,

Το σώμα της είχε φιλοξενήσει τα παιδιά.

Δεν είναι αρεστή για σένα πια.

Η άλλη, ξένη είναι όλο ομορφιά

Και  νάζι και  ευλυγισία και  κορμοστασιά.

Πού να γίνει έτσι η δικιά σου!

Και  λυπάσαι πια

Πού την είχες δώσει την καρδιά, το χέρι σου και  τα λεφτά.

Η δικιά σου έπαψε να σου αρέσει.

Όμως δεν σου περνά από το μυαλό πόσους άλλους έχει γοητεύσει πλάσμα αυτό!

***

Λεπτό σεντόνι σκεπάζει το γυμνό μου σώμα.

Κουλουριασμένη ακούω χτύπους της καρδιάς.

Η μουσική μου θεραπεύει το εγώ μου

Και η στάση του εμβρύου μου προσφέρει ζεστασιά.

Νιώθω νεογέννητη σαν πεταλούδα,

Που βγαίνει από το κουκούλι σιγανά,

Που δοκιμάζει τα λεπτά φτερά της

Για να πετάξει πέρα, Να πετάξει μακριά.

Για να χαρίσει ευλογία με την ομορφιά της.

Να βοηθήσει με το φτερούγισμα της,

Να δημιουργεί δονήσεις και

Να κατευνάζει πνεύματα,

Να φέρνει ηρεμία, γαλήνη και ευδαιμονία.

Να δημιουργεί την αίσθηση ευγνωμοσύνης,

Να την φωλιάζει μέσα σε κάθε ανθρώπινη καρδιά.

***

Απέφευγα για χρόνια

Να είμαι συναισθηματική!

Χρωστάω πολλά στην σχέση αυτή!

Εσύ μου έδωσες μαθήματα

Χωρίς να είμαι στην αρχή προσεκτική.

Με φρόντισες, με πρόσεξες και με στηρίζεις.

Τα αγαπάω όλα αυτά!

Το ξέρεις! Όλα στα έχω δείξει!

Όλα τα συναισθήματά μου τα έχω εκδηλώσει! 

Δεν ξέρω αν έμεινε σταγόνα πάνω μου που 

Μπροστά σου δεν έχει ξεγυμνωθεί!

Τις περισσότερες μου άμυνες

Έχω απαρνηθεί.

Κρατώ στην μνήμη την κάθε μας στιγμή για να με ζεσταίνουν, όταν δεν είμαστε μαζί.

Πολύ επιθυμώ για να βαδίσουμε μαζί

Και να εξελιχθούμε σε άτομα που τον εαυτό τους και τους γύρω αγαπούνε.

***

Κλείσε τα μάτια,

Αγκάλιασε με.

Κράτα με σφιχτά και

Μύρισε με.

Θυμήσου, ονειρέψου και ταξίδεψε με!

Νιώσε την ζεστασιά μου,

Τα φιλιά μου και αγάπησε με!

***

Μισός ο ήλιος και μισή Σελήνη.

Με αγκαλιάζει μόνο εκείνη.

Με αποδέχεται, με καθοδηγεί,

Με βοηθά, με νανουρίζει

και τα βράδια με αναζητεί.

Μου δίνει την δύναμη,

Την θηλυκότητα,

Το νάζι και την σοφία,

Που την ξέρει μόνο εκείνη.

Είσαι το άλλο μου μισό.

Γι' αυτό ταυτίζομαι μαζί σου

Και σε ευγνωμονώ!

Αφήνομαι να με επηρεάζεις

Και δρόμο μου τα βράδια να φωτίζεις!

Αφήνομαι να με γεμίζεις με ευδαιμονία

Και ξόρκια των ανόητων να σβήνεις!

Αφήνομαι να προστατεύεις τον γλυκό μου ύπνο,

Και την τον ερωτισμό μου να τον καθορίζεις!

***

Ανάσα μου, αγόρι μου, μωρό μου!

Σε εσένα οφείλω τον καινούριο εαυτό μου!

Εσύ είσαι το φώς μεσ' το σκοτάδι!

Εσύ είσαι το πιο γλυκό μου χάδι!

Το ξέρεις πόσο σε λατρεύω και σε αγαπώ!

Σε σκέφτομαι συνέχεια, κάθε μου λεπτό!

Εδώ είμαι για να σε πάρω αγκαλιά!

Για να σε ακούσω!

Και να σε στηρίξω ουσιαστικά!

Σου εύχομαι αρμονική ζωή να ζήσεις!

Να απολαμβάνεις τις στιγμές και να ευγνωμονείς για όλα όσα σύμπαν σου χαρίζει!

***

Ποιός είναι ο προορισμός;

Ποιός είναι ο απώτερος σκοπός;

Τον ζωγραφίζω πάνω σε ιδρωμένη τζαμαρία.

Μήπως καταλάβω αυτήν την κοσμοθεωρία.

Τι δρόμο να επιλέξω να τον βρω;

Που να τον ψάξω;

Τι χρειάζεται μαζί του να συναντηθώ;

***

Μικρή νεράιδα και αγαπησιάρα.

Ναζιάρικο κορίτσι με μελί ματάκια!

Το πρόσωπο σου που έχει σχήμα φεγγαριού

Φωτίζει γύρω όλα προ πολλού!

Σου εύχομαι για πάντα να χαμογελάς!

Να απολαμβάνεις την ζωή και τα εμπόδια να προσπερνάς!

***

Εξαφανίστηκε η αίσθηση αδυναμίας

Από την ώρα που αποφάσισα να εξελιχθώ.

Απλώθηκε χαρά και ευγνωμοσύνη

Που βρήκα λύση στο ερώτημα αυτό.

Λυπόμουν που δεν ήξερα

Τον τρόπο για να σας βοηθήσω και να σας σταθώ.

Ήμουν ανήμπορη και ευάλωτη,

Ξέροντας πως δεν ήταν στο χέρι μου,

Ώστε να κάνω κάτι για να αλλάξουν οι ζωές σας.

Τώρα πια είμαι πιο σίγουρη για το έργο μου, όπου εσείς θα είστε πρωταγωνιστές.

Θα ξεκινήσει με την ομάδα σας,

Και εσείς με την σειρά σας

Θα το συνεχίσετε στις επόμενες γενιές.

Μέσα από τις συνεδρίες μας θα μάθετε

Να αγαπάτε τον εαυτό σας,

Να τον ανακαλύπτετε και να τον εξελίσσετε.

Και  να δημιουργείτε τα ιδανικά και τα επιθυμητά σενάρια,

Παράλληλα, γιατρεύοντας υποσυνείδητα τις παλιές βαθιές πληγές.

***

Τι είσαι για' μένα;

Τι είμαι για' σένα;

Για' μένα είσαι ένα πουλάκι πληγωμένο

Που δεν μ' αφήνει να του

Αλλάξω το πεπρωμένο.

Εγώ τι είμαι για' σένα;

Μήπως και εγώ για' σένα είμαι ένα πουλάκι πληγωμένο;

Μήπως είμαι ο αέρας δυνατός

Που σε κάνει να νιώθεις περιττός

Ή μήπως είμαι ένα τσιγάρο;

Όταν εσύ ρουφάω καπνό

Εγώ στο τέλος θα καώ.

***

Τι να τους κάνω τέτοιους  τοίχους

Αν δεν μπορώ να βάλω δύο καρφιά;

Τι να το κάνω ένα τζάκι

Αν δεν ανάβουμε φωτιά;

Τι να τον κάνω τέτοια φίλη

Αν δεν έχει κάτι να μου πει;

Τι να τον κάνω τέτοιον άνδρα

Που προτιμά αλλού να κοιμηθεί;

***

Ξανθιά γυναίκα.

Κόκκινα νύχια και κραγιόν.

Κινείται απαλά, νωχελικά

Εδώ βιασύνη δεν χωρά.

Το λίκνισμα γοφών της και περπάτημα της

Μαγεύουν γυναίκες, άνδρες και παιδιά.

Βαρύς καφές την αγκυλώνει, την γειώνει

Γιατί οι σκέψεις της, συνέχεια, ταξιδεύουν μακριά.

Η μυρωδιά της σου θυμίζει ζεστασιά

Και της μανούλας αγκαλιά.

Το χάδι και το άγγιγμα της

Σου προσφέρουν Θαλπωρή,

Ασφάλεια, γαλήνη και αίσθηση μοναδικότητας.

Ξυπνάς, κοιμάσαι με τη δική της σκέψη.

Τη ψάχνεις με τα μάτια ανάμεσα στα πλήθη

Παντού αναζητάς μόνο εκείνη.

***

Η σκόνη και ο ήλιος που καίει.

Βαβούρα και τόπος γεμάτος σαβούρα.

Φορεμένα ρούχα και παπούτσια,

Μπόγοι και σοροί,

Όλα γεμάτα παλιατζούρες.

Μακάρι να έκανα μια τζούρα.

Στο παρελθόν βυθίζεται η λογική.

Είχα ξεχάσει αυτόν τον βάλτο,

Που με ρουφούσε,

Που πίσω στο μυαλό μου τριγυρνούσε.

Ένα τηλέφωνο από μακριά.

Ευτυχώς, είχα εσένα αγκαλιά.

Υποφερω και ποναω.

Βαθιά στις αναμνήσεις μου βουτάω.

***

Είπα επιτέλους να γδυθώ.

Μου το μετέφερε η Θεανώ.

Θα βγάλω ότι με βαραίνει.

Ότι στο κορμί και στην ψυχή μου παρεμβαίνει.

Θα απαλλαγώ από την ντροπή,

Την ενοχή, ταμπού και πεποιθήσεις,

Που κατέστρεφαν κάθε κύτταρο

Και εμποδίζαν να απολαύσω την ζωή

Με χαρά, ευγνωμοσύνη, ευδαιμονία

Και, προπαντός, γεμάτη αφθονία.

***

Ναι. Τρία πουλάκια κάθονται.

Ακριβώς.

Αυτή είναι η διάθεση μου τώρα.

Τι συμβαίνει;

Γκρεμίζεται ο κόσμος;

Και εγώ χτενίζομαι;

Ακριβώς.

Μου αρέσει να χτενίζομαι.

Τα μυαλά μου είναι ξανθά;

Ή, όχι, τα μαλλιά μου είναι ξανθά.

Είναι και κουβάρια;

Ας είναι.

Μ' αρέσει.

Μ' αρέσει που με διακατέχει όλο αυτό.

Αν είμαι ερωτευμένη;

Ίσως.

Είμαι τρελά ερωτευμένη με την ζωή, με την μουσική, με τους ήχους, με το γέλιο, με την φύση, με την θλίψη, με το θέατρο και την γραφή...

Ναι!

Με ακούτε εκεί;

Είμαι ερωτευμένη!

***

Μήπως είναι μαγικό

Και σε κάποιους φαίνεται σαν όνειρο;

Είναι υγρό, ζεστό και οικείο

Το προσκυνάμε και δύο δύο.

Βυθίζει, ταξιδεύει και απογειώνει.

Κάνει να χάνεις το μυαλό

Και να ξεχνάς προορισμό.

Κολλάς και εξαρτιέσαι με όλο σου το είναι.

Σβήνει το πόνο

Και από την πραγματικότητα σε αποσυντονίζει.

Γιατρεύει τις πληγές

Και  στα όνειρά σου νανουρίζει.

Έχει απώτερο σκοπό

Αν θέλεις την απόλαυση θα σου χαρίζει,

Θα σου κρατά τη συντροφιά κ

Η ζεστασιά τού πάντα θα σε μαγνητίζει.

***

Ήρθε το τέλος του καλοκαιριού,

Εμείς αιχμάλωτοι καιρού.

Μικρές στιγμές της ξεγνοιασιάς:

Ο ψίθυρος των κοχυλιών και του αέρα,

Μικρά γατόνια που παλεύουν κατά γη,

Ο ήχος των κυμάτων,

Που χτυπούν αλύπητα την άμμο,

Η θάλασσα που χάνεται στον ουρανό

Τα σύννεφα που ακολουθούν νωχελική τροχιά,

Τα πλατανόφυλλα που ακροβατούν αργά

Και εμείς απολαμβάνουμε τον ήλιο.

Ο Οκτώβριος πλησίασε δειλά

Και εμείς χανόμαστε στην αγκαλιά!

***

Δυο τριχωτές ψυχές,

Δυο όμορφες μικρές καρδιές.

Με μάτια σαν ωκεανό,

Γεμάτα θλίψη από καιρό.

Πως να μιλήσουν, τι να πουν;

Θαμμένα μέσα συναισθήματα κρατούν.

Για χάδι ανθρώπου γυρεύουν

Και περιμένουν να αγαπηθούν.

Ανήκουν ολοκληρωτικά

Και ανταπόκριση ζητούν.

Ζεσταίνουν με το σώμα τους

Και καθημερινά σε συντροφεύουν.

Μέσα στο μυαλό σου κατοικούν

Και τις πληγές σου τις γιατρεύουν.

***

Ακούγεται η δυνατή βροχή,

Εικόνες από το παρελθόν

Με καταβάλλουν στη στιγμή.

Το άγγιγμα σου, το τρυφερό φιλί,

Γεμίζουνε το είναι μου:

Από το χρόνο που μοιραστήκαμε μαζί.

Από το κόσμο που υπήρχαμε εγώ και εσύ.

Από το σχήμα που δημιουργούσαμε μαζί.

Από τη σύνθεση που σχηματίζαμε εγώ και εσύ.

Σε νιώθω, σε αισθάνομαι,

Σε σκέφτομαι και σε διαισθάνομαι,

Σε στηρίζω και θα σε θυμάμαι,

Σαν ένα όνειρο γλυκό.

Εγώ κανονικά θα προχωρώ

Μέχρι να ξανά γεννηθώ.

***

Με ρώτησες;

 -Τι είμαι εγώ, σαν αντικείμενο;

-Είμαι στυλό και έχω μεγάλο περιεχόμενο.

Γεμίζω ασταμάτητα σελίδες.

Πάω σε μέρη μακρινά

Για να ταξιδεύει ο αναγνώστης

Καμιά φορά.

Κάνω τους άλλους να ξεχνάνε τα προβλήματα

Καμιά φορά..

Κάνω τους άλλους να ονειρεύονται

Καμιά φορά.

Κάνω ορισμένους να ανακουφίζονται

Καμιά φορά.

Αφού συμβάλλω σε όλο αυτό,

Μην με αφήνω ούτε λεπτό

Και να μη με ξεχνώ

Καμιά φορά!

***

Σας ευχαριστώ και  σας ευγνωμονώ,

Αλλά χωρίς εσάς θα προχωρώ.

Δεν θεωρώ πως είμαι υποχρεωμένη

Από τα προβλήματά σας να είμαι περικυκλωμένη.

Έχω κάνει το μεγάλο μου αγώνα

Να απαλλαχθώ από τα πρέπει,

Που μου φορτώθηκαν και  μου προκάλεσαν μεγάλο πόνο.

Έχω δουλέψει με τον εαυτό μου

Και  έχω ξεπεράσει τα άσχημα,

Που τόσα χρόνια με έπνιγαν και  με κρατούσαν 

Γύρω από το λαιμό μου σαν το φίδι τριγυρνούσαν.

Το ξέρω, πως περιμένετε

Από μένα τα αδύνατη και  δυνατά!

Εσείς δεν με σκεφτήκατε και δεν με υπολογίσατε ούτε λεπτό

Για αυτό τραβάω το δικό μου το σκοπό!

 ***

Νοιαζόσουν μην τυχόν και πληγωθώ.

Λες και το έβαλες σκοπό.

Βαθιά μου έβαζες μαχαίρι μεσ' το στήθος.

Σε άφηνα να το βυθίζεις πιο πολύ.

Σιγά σιγά το έφτασες και χάθηκε λεπίδα.

Δεν αναπαύτηκες με αυτό σου το κατόρθωμα. 

Συνέχιζες αργά και απαλά να το γυρίζεις γύρω γύρω σαν θηλιά.

Και με κοιτούσες να διακρίνεις πόσο θα αντέξω.

Αν έχω πληγωθεί ή θα μείνω να με πληγώνεις πιο πολύ.

Σε παραξένευε η υπομονή μου και η αντοχή. 

Αλλά δεν σταματούσες να με πονάς ούτε στιγμή. Επέμενες.

Πέρασαν μέρες, μήνες, δεν χρειάστηκε ολόκληρος ο χρόνος να σβήσεις κάθε ίχνος της αγάπης μου που ζέσταινε τους 

Δυο μας κρύες νύχτες.

Κατάφερες να σβήσεις αναμνήσεις. 

Κατάφερες να σβήσεις την αγάπη μας. 

Κατάφερες να σβήσω λίγο λίγο σαν κεράκι. 

Κατάφερες να συνεχίσω τη ζωή χωρίς αγάπη.

***

Όπως κάθε φθινόπωρο

Άπλωσες τις χρυσαφιές σου τούφες.

Έριξες αέρηδες να παίρνουν τα φύλλα,

Που πέσανε χάμο,

Και  τα ζαλίζεις στο χορό.

Ζωγράφισες τις πλαγιές γεμάτα δέντρα.

Έριξες βροχή

Και  ξεχείλισες τα μικρά ρυάκια και  τα ποτάμια.

Γέμισες τις βάθρες.

Πότισες τα χωράφια και  τα λιβάδια.

Όλη η πλάση παίρνει ανάσα μετά από το ζεστό καλοκαίρι.

Αυτές οι ανάσες δροσιάς.

***

Ποιά αναγνώριση λογάς;

Γιατί τη προσφορά παιδιών σου τη ξεχνάς;

Όταν αυτά, αψηφώντας κάθε φόβο με τα στήθη τους προστάτεψαν τη γή

Από φωτιά, πλημμύρες και  άλλες κακουχίες.

Τι κάνεις;

Τα ξεχνάς;

Δεν σου αξίζει να αποκαλείσαι κοινωνία!

Δεν έχεις θέση στων ανθρώπων ουτοπία!

  ***

Χρωστάς, Ζωή,

Σου είχα πει.

Μου είχες τάξει:

Ευτυχία, γαλήνη κι ευημερία.

Με αδίκησες,

Αλλά, ήρθε στιγμή.

Να πάρω ό, τι

Με κάνει ευτυχή.

Διαπίστωσα πως

Τα περίμενα όλα απ' σένα.

Μα δεν επέτρεπα στον εαυτό μου ούτε ένα.

Ήρθε στιγμή

Να σε χαρώ.

Και  να απολαύσω

Ό, τι προσδοκώ.

***

Ήταν παιδάκι μελαγχολικό.

Το περιβάλλον του ήταν, κυρίως, απειλητικό.

Καχύποπτο κι ανασφαλές.

Κάθε στιγμή του ήταν σε επιφυλακή.

Απεγνωσμένα ζητιάνευε λίγη αγάπη, λίγη προσοχή.

Στην σχολική ζωή δεν είχε συνοχή.

Η μόνη παρηγοριά του ήταν το σχέδιο.

Ζωγράφιζε κι έραβε μοντέρνα ρούχα

Για το κουκλάκι του το αγαπημένο.

***

Λιώσανε οι πάγοι.

Ήρθε η άνοιξη.

Άνθισε η πλάση γύρω μας.

Εσύ με το φορεματάκι καλοκαιρινό

Διασχίζεις το λιβάδι.

Κινήσαι ήρεμα, χαιδεύοντας τα κόκκινα λουλούδια κι εισπνέοντας το άρωμα τους.

Περιπλανιέσαι, αφήνοντας τον ήλιο να παίζει τα μαλλιά σου.

Απολαμβάνεις τις στιγμές και

Πονηρά χαμογελά.

Μοιράζεσαι τις σκέψεις με τον ουρανό και

Τα σύννεφα σε πάνε μακριά,

Εκεί που πραγματοποιούνται όλα όνειρά.

***

Μαζί με τα πουλιά στον ουρανό

Πετά ένα γυαλιστερό μπαλόνι

Που έχει σχήμα αριθμού.

Νούμερο ένα έχει το μπαλόνι.

Νούμερο ένα είσαι εσύ.

Νούμερο ένα θα είσαι εσύ για πάντα.

Νούμερο ένα μιά ζωή.

Ζωή που χάραξες να ζήσεις.

***

Ήταν παιδάκι μελαγχολικό.

Το περιβάλλον του ήταν, κυρίως, απειλητικό.

Καχύποπτο κι ανασφαλές.

Κάθε στιγμή του ήταν σε επιφυλακή.

Απεγνωσμένα ζητιάνευε λίγη αγάπη, λίγη προσοχή.

Στην σχολική ζωή δεν είχε συνοχή.

Η μόνη παρηγοριά του ήταν το σχέδιο.

Ζωγράφιζε κι έραβε μοντέρνα ρούχα

Για το κουκλάκι του το αγαπημένο.

***

Όταν βαδίζουμε μαζί

Ο ήλιος λάμπει στη στιγμή.

Όταν μονάχη περπατώ

Εσέσνα έχω στο μυαλό.

Όταν μονάχος περπατάς

Τα άστρα κι ουρανό κοιτάς,

Όταν εμένα συναντάς

Χαμόγελα κι φως σκορπάς.

Όταν εσένα συναντώ

Το χέρι σου το δυνατό ζητώ.

Όταν τους άλλους συναντάμε

Μάθαμε κι μια πισινή κρατάμε.

Όταν δουλειές μας παρατάμε

Τρέχουμε σπίτι, τα παιδιά μας αγαπάμε.

Όταν ξαπλώνουμε αγκαλιά

Ξαχνάμε τα προβλήματα μεμιάς.

Όταν κοιμόμαστε μαζί

Σου κάνω νάζι όπως κι εσύ.

***

Εμπόδια. 

Δυο, τρία. 

Συνεχίζουν να είναι εμπόδια. 

Γκρινιάζω κι απελπίζομαι. 

Δεν με αντέχω. 

Δεν υποφέρομαι. 

Όταν ξεχνάω ότι είμαι το παιδί του 

Σύμπαντος αρρωσταίνω. 

Αρρωσταίνω για να σταματήσω να τρέχω. 

Να θυμηθώ να παίρνω ανάσες. 

Να σηκώσω τα χέρια ψηλά και να ευχαριστήσω. 

Ναι, πατέρα, ξέρω ότι συμβαίνει για το καλό μου. 

Το ξέχασα. 

Ναι. Θυμήθηκα πως είμαι το παιδί σου. 

Τώρα μπορώ να χαλαρώσω κι να κοιτάξω πίσω. 

Έχεις δίκιο. Δεν είναι κακό. 

Έτσι. Έχει γίνει για το καλό μου. 

Ναι, πατέρα. Σε ευχαριστώ.

***

Η Χρύσα χουζούρευε χωμένη στη χαρά.

Χαμόγελα χορτάτη από τη χλιδή κι χωρατά.

Χριστούγεννα,

Χειμώνιασε,

Μα χίλια χρώματα χειραγωγούν.

Ο χείμαρρος σαν το χορό από χλωρά χορτάρια, 

Χαλίκι, χρυσά χαρτιά και χάρτη στο δικά της χέρια θα χωθούν.

Από ασυμφωνία σε συμφωνία

***

Στο παρασκήνιο ζωής

Συνάντησα την έκφραση ψυχής.

Τρακάρανε η έμπνευση με την ανεμελιά,

Η γονιμότητα με επικοινωνία κι

Η διαφορετικότητα ατόμων

Βγήκε σε μια ωραία δημιουργία.

Πολύ γουστάρω συναντήσεις

Δημιουργικής Γραφής

Και την αλληλεπίδραση που αιωρείται

Γύρω μας σε αυτή την κοινωνία.

***

Στον ουρανό πετάν πουλιά,

Τα δέντρα γέρνουν ένα ένα μοναχικά.

Ένα σπιτάκι με τη καμινάδα

Κοιτά τα κύματα που κάνουν τη βαρκάδα.

Τα φίδια απολαμβάνουν τη λιακάδα.

Ένα γκρι σύννεφο,

Αγκαλιά με τον αέρα

Ξεκινάνε τη καντάδα.

Το τρίτο μάτι καβαλά μολύβι λαμπερό.

Παρέα ανεβαίνουν σκαλοπάτι στο βουνό.

Αστέρια κρύφτηκαν κι πέσαν μάσκες.

Γέμισε ουρανός βροντές κι κεραυνούς.

Βροχή ξεσπά,

Ξεπλένοντας ανθρώπινα μας πάθη.

***

Για χρόνια κρατά κολόνια.

Κρατώ θυμό,

Κρατώ ταμπέλες,

Κρατώ κακίες κι αμαρτίες....

Σκοντάφτω,

Πέφτω κι αιμορραγώ.

Άλλη ζωή θέλω να ζω.

Από χαρακτηρισμούς να απαλλαγώ.

Να ξύσω το μολύβι κοινωνίας.

Να αποδεχθώ τον εαυτό μου,

Να λευθερωθώ από το βάρος

Κι αγαπημένη κολόνια να μυρίσω.

***

Σε είδα σήμερα.

Με γύρισαν οι σκέψεις στα παλιά.

Στα βράδια που δεν χορταίναμε

Ένας τον άλλον.

Στις μέρες που περάσαμε μαζί.

Περάσαν τόσα χρόνια.

Άλλαξες.

Άλλαξα κι εγώ.

Ασπρίσαν τα μαλλιά σου.

Ρυτιδιάσαμε κι οι δυό.

Ζεστό χαμόγελο σου.

Το βλέμα σου.

Το ίδιο σκίρτισμα.

Όμως τώρα

Έχεις τη γυναίκα κι παιδιά

Κι εγώ τον άνδρα μου.

Ότι κι να ζήσαμε

Δεν ξέρει ο κόσμος γύρω

Κι όμως μας ενώνουνε πολλά.

Διακριτικά θα σε ακολουθήσω έξω.

Θα σου ζητήσω τράκα το τσιγάρο

Που θα καπνίσουμε στο κρύο.

Χωρίς να ανταλλάξουμε κουβέντα.

Μόνο με τα μάτια θα πιούμε το ποτό της αμαρτίας,

Ρουφώντας τον καπνό σιγά σιγά

Και θα σου δώσω πίσω αναπτήρα και θα αγγίξει

Το δικό σου χέρι το δικό μου.

Θα τρέμω. Θα ανατριχιάσεις.

Θα κοιταχθούμε με στα μάτια.

Θα προσπαθήσεις να μιλήσεις και

Θα χαμογελάσω.

Μετά θα φύγουμε

Στην δίχως εσένα τη ζωή.

***

Με γεμίζει η παρέα.

Με γεμίζει η χαρά.

Με γεμίζει το παιχνίδι.

Με γεμίζουν τα ταξίδιαμε.

Με γεμίζει κι το φλέρτ.

Παίζω.

Χορεύω.

Μουρμουράω.

Τη παρέα μου απολαμβάνω.

Παίρνω στήριξη.

Παίρνω αγάπη.

Παίρνω πολλά συναισθήματα άλλα.

***

Πάρε με θάλασσα,

Πήγαινέ με μακρυά.

Κέρασέ με θάλασσα

Ψάρια αλμυρά.

Πήγαινέ με θάλασσα σε όλα τα νησιά.

Χόρεψέ με θάλασσα

Στα ψηλά σου κύματα.

Άφησέ με θάλασσα

Στο μέρος φωτεινό,

Για να φτιάξω ένα σπιτικό

Στην ακρογιαλιά.

Να σε βλέπω θάλασσα.

Να θυμάμαι τα ταξίδια,

Την αλμύρα κι τα στρείδια.

***

Έβγαλα μάσκα,

Έβγαλα το καημό μου.

Τα φώτα κλείσανε.

Είμαι μόνη με τον εαυτό μου.

Παρά τις δυσκολίες

Στέκομαι στο πλευρό μου.

Παρά τα άσχημα

Παλεύω για το όνειρό μου.

Αναπολώ τα όμορφα.

Αναπολώ τον εαυτό μου:

Αγαθό, με καθαρή καρδιά,

Απόλυτα δικό μου!

***

Ζεστό κυλούσε μέσα μου.

Ζεστό κυλά στις φλέβες.

Ζεστό γινότανε ένα.

Ζεστό ξυπνούσε έμπνευση.

Ζεστό μου σκέπαζε το σώμα.

Ζεστό μαζί.

Ζεστό χωρίς.

Ζεστό εδώ.

Ζεστό εκεί.

Ζεστό παντού και  παραπέρα

Ζεστό που έγινε ζωή και   σηματοδότησε καινούργια αρχή!

***

Δοξάζω και  σε προσκυνώ.

Στα κείμενά σου νιώθω τον Δημιουργό.

Σου εύχομαι να έχεις Έμπνευση κάθε στιγμή 

Και  να αφήνεσαι στη φαντασία να σε ταξιδεύει σε ανεξερεύνητα τα μέρη!

Να μας χαρίζεις αίσθηση χαράς και  περηφάνιας!

Να μας γεμίζουν τα έργα σου με απόλυτη διαφάνεια!

Γεννήθηκες ανέμελος να απολαμβάνεις τη ζωή.

Την μίμηση, το χρώμα και  τη μουσική. 

Φορτώθηκες στεγνά βιβλία χωρίς ζωντάνια και  ενθουσιασμό.

Φορτώθηκε ζωή γεμάτη δυσαρέσκεια με δίχως νόημα.

Χωρίς σκοπό.

Να ξέρεις πως η τέχνη δίνει την ενέργεια, χαρά 

Και  πολλά οφέλη στο πνεύμα, σώμα και  μυαλό.

Με τη βοήθεια της μουσικής μπορείς από το θυμό σου να απαλλαγείς.

Με την ζωγραφική απεικονίζει αυτά 

Που βλέπεις, αλλά με το προφορικό σου λόγω δεν μπορείς να εκφραστείς.

Με την βοήθεια του βιβλίου μπορείς και  ταξιδεύεις.

Μαθαίνεις την ιστορία, τις τέχνες και  τις επιστήμες.

Το θέατρο σε κάνει να βιώνεις ρόλους πολλαπλούς 

Μαζί με όλα αυτά θα ξεκουράζεται ο νους.

***

-Είσαι πολύ ζέστη και  πολύ βολική. Μου δημιουργείς την αίσθηση ασφάλειας.

-Χαίρομαι πολύ. Με κάνει χαρούμενη η παρουσία σου. Είμαι εδώ για σένα.

-Θα είμαστε για πάντα μαζί;

-Όχι, δυστυχώς, θα με αποχωριστείς μόλις μεγαλώσεις και   νιώσεις έτοιμο.

-Δεν θέλω, φοβάμαι. Μου αρέσεις.

-Πίστεψέ με. Θα είσαι πολύ καλύτερα. 

Θα σε φροντίζουν και  

Θα σε χαϊδεύουν τα χέρια της μαμάς σου. 

Θα σε αγαπάει και   θα σε λατρέψει. 

Εγώ δεν θα είμαι χρήσιμη ανάμεσα σε αυτό το ταίρι.

***

Πάλι Φι;λελλήνων παίρνω!

Πάλι πολύ κόσμο βλέπω!

Πάλι μεζεδάκια μου χαμογελάνε!

Πάλι με καλούν για τσίπουρα τα φιλαράκια!

Είμαι να αλλάξω δρόμο της επιστροφής!

Ή να πάρω δρόμο της καταστροφής!

***

Βλέπεις; Ναι, ξέρω πως βλέπεις.

Τι το ήθελες; Τι σε ώθησε;

Ήθελες να γίνεις μεγάλος κατακτητής;

Είχες ανάγκη από τα πλούτη;

Ή ήταν η μικρόψυχη δίψα σου για την επιβεβαίωση; Τι κατάφερες;

Ήθελες να δείξεις την δύναμη σου;

Να φανείς; Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο: η ήττα που υπέστει ο λαός σου ή το ολέθριο αποτέλεσμα του υπέρογκου εγωισμού σου;

Κλείνεις τα μάτια;

Άνοιξε τα! Και   δες!

Οπότε πέρασες, σκόρπησες τον θάνατο και   την καταστροφή!

Η απουσία της προσωπικής σου Ειρήνης σκόρπισε πένθος γύρω σου

Πως θα ζήσεις με αυτό το βάρος;

Δάσος γεμάτο πεύκα.

Σκοτάδι.

Η ομίχλη έχει γραπώσει όλη την πλάση και  όλα όσα βρίσκονται γύρω. Το φώς της Σελήνης. Το μικρό ξύλινο σπιτάκι βγαλμένο από το παραμύθι. Ο ήχος του κούκου. Το φώς του φεγγαριού πέφτει στην λίμνη και   αποκαλύπτει πως τρεμοπαίζει η επιφάνεια της από το ελαφρύ αεράκι.

Το τρίξιμο της πόρτας και  η παρουσία μιας γριάς μάγισσας. Μία αγκαλιά και  τα ξόρκια χάνονται.

-Σ` αγαπώ. Θα ξανάρθω.

***

Γιατί δεν αφήνεσαι;

Πάει. Πέρασε. Έφυγε.

Αποδέξου το! Ζήσε το!

Κλάψε! Πένθησε!

Πιάσε το πάτο!

Κλείσε τα παντζούρια!

Μείνε μέσα σου!

Πέθανε να αναγεννηθείς!

***

Εσύ. Εσύ. Εσύ.

Ναι. Εσύ τη νύχτα και   την ημέρα.

Είσαι το αναπόσπαστο κομμάτι του σύμπαντος.

Είσαι η πυξίδα μου.

Είσαι η έμπνευση μου.

Είσαι η εμπειρία μου.

Είσαι το δάκρυ μου.

Είσαι η χαρά.

Είσαι το γέλιο.

Είσαι η ξινίλα μου.

Είσαι το χαμόγελο.

Είσαι το παιδάκι μου.

Είσαι η γριούλα μου.

Είσαι μέσα στην καρδιά μου.

Είσαι παντού και   μέσα σε όλα.

Δεν ξέρεις πόσο σημαντική μου είσαι!

***

Ένα δέντρο.

Είναι ένα ψιλό δέντρο με πολλά κλαδιά.

Γεμάτο φύλλωμα.

Η κόρα του είναι σχισμένη και   φουσκωμένη σε μερικά σημεία.

Έχει γερό κορμό. Δεν φτάνουν τα χέρια μου να το αγκαλιάσω.

Οι ρίζες του κρύβονται κάτω από το χώμα.

***

Άνθρωπος.

Είναι ένας άνθρωπος.

Χαμογελαστός.

Ανεξάρτητα από τις εμπειρίες του είναι χαμογελαστός.

Η ψυχή του είναι σαν αυτό το δέντρο με σχισμένη κόρα από τις δυσάρεστες εμπειρίες, αλλά με καινούρια καταπράσινα κλωνάρια γεμάτα φύλλα σαν τα συμπεράσματα που τον βοηθάνε να αναπτύξει τις πτυχές του όλο και  περισσότερο.

Είναι αυτάρκης.

Έχει αυτοεκτίμηση και   είναι γεμάτος αγάπη.

Δεν φαίνεται.

Όμως έχει αντέξει πολλές κακουχίες.

***

Ήταν νύχτα,

Πάλι μόνος.

Ήταν πλήγμα,

Πάλι σκότος.

Ήταν πόνος,

Πάλι κρίμα.

Ήταν λόγος,

Έγινε νόημα.

Ήταν σκέψη,

Έγινε βίωμα,

 Ήταν δρόμος,

Έγινε όραμα.

Ήταν μόνος,

Έγινε πλήρωμα.

 Ήταν νύχτα,

 Έγινε μέρα.

***

Ποιο χέρι σε κοιμίζει;

Ποια φωνή σε νανουρίζει;

Ποιο χέρι σε παίρνει αγκαλιά

Όταν νιώθεις μοναξιά;

Ποιο χέρι σε ταΐζει

Όταν το στομάχι σου θερίζει;

Ποιο χέρι σπίτι καθαρίζει;

Ποιο χέρι για όλα τα φροντίζει;

*Τα παρόν έργα πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας (Ν. 2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται απολύτως η άνευ γραπτής άδειας του εκδότη κατά οποιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και εν γένει αναπαραγωγή, εκμίσθωση ή δανεισμός, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου.